វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
រាគ
ន. [រា-គៈ]
តម្រេក, សេចក្ដីរីករាយ, ត្រេកត្រអាល ចំពោះកាម :
តម្រេក, សេចក្ដីរីករាយ, ត្រេកត្រអាល ចំពោះកាម :
តម្រេក, សេចក្ដីរីករាយ, ត្រេកត្រអាល ចំពោះកាម :
“ត្រូវរាគៈគ្របសង្កត់។”
ភ្លើងរាគៈ, រាគៈដែលទុកដូចជាភ្លើង :
“រាគគ្គិ ជាភ្លើងមិនសម្ដែងឱ្យឃើញផ្សែងនិងអណ្ដាត ប៉ុន្តែឆេះរង្គំងំរង្គាលលើសខ្នាតឥតនរណាពណ៌នាប្រាប់គ្នាឱ្យដឹងសព្វគ្រប់បានដុតសត្វឱ្យឆេះខ្លោចប្រាណពុំដឹងខ្លួន ... (បរិយាយរបស់ (ព.ពុ.)។”
អ្នកដែលមានចរិតក្រាស់ដោយរាគៈ។
“”
ចិត្តដែលប្រកបដោយរាគៈ។
“”
កិលេសមានរាគៈជាដើម។
“”
ដែលត្រូវរាគៈគ្របសង្កត់។
“”