វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
រឹង
គុ. [រឹង]
ទីទៃពីទន់ គឺដែលក្រទាំង, មិនទ្រុឌ, មិនជត, មិនពាប់, មិនពៀច, មិនរវ៉ែតរវ៉ត, មិនរង៉ិករង៉ក់។ល។ :
ទីទៃពីទន់ គឺដែលក្រទាំង, មិនទ្រុឌ, មិនជត, មិនពាប់, មិនពៀច, មិនរវ៉ែតរវ៉ត, មិនរង៉ិករង៉ក់។ល។ :
ទីទៃពីទន់ គឺដែលក្រទាំង, មិនទ្រុឌ, មិនជត, មិនពាប់, មិនពៀច, មិនរវ៉ែតរវ៉ត, មិនរង៉ិករង៉ក់។ល។ :
“ដីរឹង, ឈើសាច់រឹង; ចិត្តរឹង, ជំហររឹង, ស្មារតីរឹង។ល។”
ដែលមានមានះ, ចចេស, របឹង មិនងាយព្រមតាម :
“ក្បាលរឹង, មុខរឹង។ល។”
អៀនខ្លួនមិនហ៊ានចូលទៅរកព្រោះមានសេចក្ដីឆ្គង។
“”
ទទឹងទាស់ដោយរឹងមិនព្រមតាម។
“”
ងាស់មាត់និយាយមិនរហ័សឬមិនច្បាស់; ងាស់មាត់មិនហ៊ានហើបហានិយាយ ព្រោះញញើតចិត្តគេ។
“”