វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
រូង
កិ. [រូង]
ជីកលុង ឬកកាយទៅខាងឱ្យកើតជារន្ធធំ :
ជីកលុង ឬកកាយទៅខាងឱ្យកើតជារន្ធធំ :
ជីកលុង ឬកកាយទៅខាងឱ្យកើតជារន្ធធំ :
“យកចបរូងទៅខាងឱ្យជ្រៅបន្តិចទៅ!”
របេះរលុះខូងជ្រៅ :
“រលកបោករូងច្រាំង, ដំបៅស៊ីរូងសាច់។”
(ព.ប្រ.) បៀតបៀនរឿយៗយកទ្រព្យសម្បត្តិអំពីមាតាបិតា ឬអំពីអ្នកទំនុកបម្រុង :
“កាលពីដើម គាត់មានទ្រព្យគ្រាន់បើឥឡូវទៅជាអ្នកក្រ ព្រោះកូនប្រុសស្រីវារូងគាត់។”
រន្ធធំជ្រៅ :
“រូងឈើ, រូងដី, រូងភ្នំ។”