វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
រូស
កិ. [រូស]
ធ្វើឱ្យមុត, ឱ្យដាច់ ដោយដែកអង្រូស :
ធ្វើឱ្យមុត, ឱ្យដាច់ ដោយដែកអង្រូស :
ធ្វើឱ្យមុត, ឱ្យដាច់ ដោយដែកអង្រូស :
“ចាប់ដែកអង្រូសរូសឈើ។”
កោសរលាត់ដូចជាត្រូវដោយដែកអង្រូស :
“បន្លាឈូករូសភ្លៅ។”
(ព.ប្រ.) និយាយដៀមដាមបញ្ឆិតបញ្ឆៀងនាយអាយ ដោយច្រណែន, ដោយបញ្ឈឺចិត្ត; រំអុកបៀតបៀនយកនេះយកនោះ។
“”