វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
លជ្ជី
គុ., ន. [ល័ច-ជី]
ដែលមានសេចក្ដីខ្មាស; អ្នកមានខ្មាស :
ដែលមានសេចក្ដីខ្មាស; អ្នកមានខ្មាស :
ដែលមានសេចក្ដីខ្មាស; អ្នកមានខ្មាស :
“មនុស្សលជ្ជី។”
ភាព, ដំណើររបស់អ្នកមានសេចក្ដីខ្មាស។
“”
(បើស្ត្រីជា លជ្ជិនី ព.ផ្ទ. អលជ្ជី; អលជ្ជិនី)។