វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
លើ
ធ. [លើ]
ខាងខ្ពស់, ដែលជាប៉ែកខាងខ្ពស់ :
ខាងខ្ពស់, ដែលជាប៉ែកខាងខ្ពស់ :
ខាងខ្ពស់, ដែលជាប៉ែកខាងខ្ពស់ :
“លើដំបូល, លើរាន, លើគោក។”
ចំពោះត្រង់ :
“ចាប់មន្ទិលលើមនុស្សម្នាក់។”
ប្រើអំណាចឆ្ពោះទៅរក :
“ត្រួតត្រាលើ, និយាយលើ។”
ពាក្យសម្រាប់ទទួលរងដំណើរអំពីអកម្មកិរិយាមានពាក្យ ដេក, អង្គុយជាដើម :
“ដេកលើគ្រែ អង្គុយលើកៅអី (ព.វ.)។”