វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
លោ
[លោ]
យោគខ្លួនទៅមុខ, យោគខ្លួនស្ទុះចូល :
យោគខ្លួនទៅមុខ, យោគខ្លួនស្ទុះចូល :
យោគខ្លួនទៅមុខ, យោគខ្លួនស្ទុះចូល :
“លោចូលទៅចាប់។”
ហែលទឹកយោគខ្លួនធ្លោៗ :
“ហែលលោ។”
លំនាំឬទំហឹងដែលយោគខ្លួនទៅមុខ :
“ស្ទឹងនុ៎ះតូចទេ ហែលឆ្លងប្រហែលប្រាំបីប្រាំបួនលោដល់ទៅត្រើយម្ខាង។”
ក្រែង, ចួនក្រែង :
“ចុះបើលោគេសួរឱ្យខ្ញុំប្រាប់គេថាម៉េច?។”
ចួនជា :
“លោជាមិនកើត។”
ហាក់ដូច :
“លោធ្វើជាមិនឃើញ គឺធ្វើហាក់ដូចជាមិនឃើញ។”
ត្រឡប់បែរជា :
“លោបែរជាមិនឱ្យទៅវិញ។”
(ម.ព. ចួនឬជួន និ. ផង)។