វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
លោភ
ន. [លោ-ភៈ] ឬ [លោប]
សេចក្ដីជំពាក់ចិត្ត; សេចក្ដីប្រាថ្នា, បំណងចង់បាន :
សេចក្ដីជំពាក់ចិត្ត; សេចក្ដីប្រាថ្នា, បំណងចង់បាន :
សេចក្ដីជំពាក់ចិត្ត; សេចក្ដីប្រាថ្នា, បំណងចង់បាន :
“ប្រឹងរកទ្រព្យដោយលោភ; កម្ចាត់លោភ។”
ចិត្តឬគំនិតប្រកបដោយលោភ។
“”
(ម.ព. លោភចិត្ត)។
“”
ឫស, ទីតាំង របស់លោភ; ចិត្តដែលជាមូលរបស់លោភ (អកុសលចិត្ត)។
“”
(សរសេរជា លោភៈ ក៏បាន តាមដំណើរប្រើ)។