វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
វិកល
គុ. [វិ-កល់]
ដែលខ្វះខាត, មិនគ្រប់គ្រាន់; ពិការ :
ដែលខ្វះខាត, មិនគ្រប់គ្រាន់; ពិការ :
ដែលខ្វះខាត, មិនគ្រប់គ្រាន់; ពិការ :
“មនុស្សវិកល; វិកលភ្នែកម្ខាង (ខ្វាក់ម្ខាង) ; វិកលចក្ខុ ឬ ចក្ខុវិកល ខ្វាក់ភ្នែក; វិកលចរិត ខូចចរិត (ភ្លីភ្លើ, ឆ្កួត)។”
ដំណើរខ្វះខាត; ដំណើរពិការ។
“”
ដូចគ្នានឹង វិកល្យ។
“”