វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
វិនាស
[វិ-នាស]
សេចក្ដីខូចបង់, ការបាត់, បាត់បង់; ការខូចខាត; សេចក្ដីអន្តរាយ; ដំណើរលាញ, សូន្យ :
សេចក្ដីខូចបង់, ការបាត់, បាត់បង់; ការខូចខាត; សេចក្ដីអន្តរាយ; ដំណើរលាញ, សូន្យ :
សេចក្ដីខូចបង់, ការបាត់, បាត់បង់; ការខូចខាត; សេចក្ដីអន្តរាយ; ដំណើរលាញ, សូន្យ :
“មានវិនាស។”
ខូចបង់, បាត់, បាត់បង់ :
“ខ្ញុំឆ្នាំនេះវិនាសទ្រព្យអស់ច្រើនណាស់។”
ហេតុ, ដំណើរដែលនាំឱ្យវិនាស។
“”
អន្តរាយបាត់ទៅ, អន្តរាយយ៉ាងសម្បើម, អន្តរាយធំ។
“”
(ប្រើពាក្យថា សេចក្ដី ផ្សំ ផងក៏បាន ដូចជា មានសេចក្ដីវិនាស)។