វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
វឹក
កិ. [វឹក]
កូរវិលទៅវិលមករឿយៗ; កូររឿយៗ ដើម្បីឱ្យខាប់ឬឱ្យទន់, ឱ្យឡើងសម្បុររលោង ឬឱ្យស :
កូរវិលទៅវិលមករឿយៗ; កូររឿយៗ ដើម្បីឱ្យខាប់ឬឱ្យទន់, ឱ្យឡើងសម្បុររលោង ឬឱ្យស :
កូរវិលទៅវិលមករឿយៗ; កូររឿយៗ ដើម្បីឱ្យខាប់ឬឱ្យទន់, ឱ្យឡើងសម្បុររលោង ឬឱ្យស :
“វឹកឱ្យសព្វ, កូរវឹក, វឹកស្ករត្នោត, វឹកតាំងម៉ែ (និយាយថា វឹតឬ វិតក៏មាន, តាមទម្លាប់ប្រើដោយស្រុក)។”
វក់ធ្វើម្ដងៗ, ស្រើបធ្វើតាមគ្នាម្ដងៗ, បណ្ដាលឱ្យមានច្រើនម្ដងៗ :
“វឹកធ្វើការ, វឹកដាំសណ្ដែកបាយមិនសល់ម្នាក់, វឹកមើលល្ខោន។”
(ម.ព. វើត ផង)។