វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
វូ
ន. [វូ]
ដុំឈើមូលតូច មានស្នូលលៀនចេញជាដើមសម្រាប់ក្មេងចោលលេងឱ្យវិលលើទីផ្ទៃរាប :
ដុំឈើមូលតូច មានស្នូលលៀនចេញជាដើមសម្រាប់ក្មេងចោលលេងឱ្យវិលលើទីផ្ទៃរាប :
ដុំឈើមូលតូច មានស្នូលលៀនចេញជាដើមសម្រាប់ក្មេងចោលលេងឱ្យវិលលើទីផ្ទៃរាប :
“ក្មេងលេងវូ។”
ល្បឿនកម្លាំងខ្យល់បក់ប៉ះខ្លាំង :
“ខ្យល់តែមួយវូស្ងប់ឈឹងទៅវិញ។”
សូរឮដោយខ្យល់បក់ប៉ះខ្លាំង :
“សូរខ្យល់បក់វូៗ។”