វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
វេរ
កិ. [វេ]
ប្រគល់ឬប្រគេនអ្វីៗ ឱ្យដោយបញ្ចេញវាចាថាតាមគ្នា (ព.ពុ.) :
ប្រគល់ឬប្រគេនអ្វីៗ ឱ្យដោយបញ្ចេញវាចាថាតាមគ្នា (ព.ពុ.) :
ប្រគល់ឬប្រគេនអ្វីៗ ឱ្យដោយបញ្ចេញវាចាថាតាមគ្នា (ព.ពុ.) :
“វេរភត្ត, វេរកុដិ, វេរសាលាប្រគេនជំនុំសង្ឃ។”
ឈ្មោះរបៀបមង្គលការមួយយ៉ាង ធ្វើដោយពិធីវេរភត្ត និងគ្រឿងបរិក្ខារប្រគេនភិក្ខុសង្ឃ :
“រៀបមង្គលការវេរចង្ហាន់សង្ឃ។”
ងាកបែរទ្រេតឬបញ្ឆៀង, ងាកបែររេ :
“សសរវេរ, ដើមឫស្សីត្រូវខ្យល់ខ្លាំងវេរមកលើផ្លូវ, ទូកវេរ។”
ដំណើរយកវេនគ្នា, ដំណើរធ្វើការឱ្យគ្នាទៅវិញទៅមកម្ដងម្នាក់ :
“យកវេរ, ជំពាក់វេរគេ, សងវេរគេ។”
(និយាយតាមទម្លាប់ដោយស្រុក, អ្នកស្រុកខ្លះនិយាយថា យកដៃ, ជំពាក់ដៃគេ, សងដៃគេ)។