សង្កត់
ដាក់ទម្ងន់ពីលើ ដើម្បីឱ្យពៀច, ឱ្យរាប, ឱ្យទ្រោម ឬកុំឱ្យកម្រើក, កុំឱ្យហើប, កុំឱ្យរើរួច :
ដាក់ទម្ងន់ពីលើ ដើម្បីឱ្យពៀច, ឱ្យរាប, ឱ្យទ្រោម ឬកុំឱ្យកម្រើក, កុំឱ្យហើប, កុំឱ្យរើរួច :
ដាក់ទម្ងន់ពីលើ ដើម្បីឱ្យពៀច, ឱ្យរាប, ឱ្យទ្រោម ឬកុំឱ្យកម្រើក, កុំឱ្យហើប, កុំឱ្យរើរួច :
“សង្កត់ឱ្យរាប, អង្គុយសង្កត់ពីលើ។”
ចាប់ផ្ញុចមិនឱ្យរើរួច :
“សង្កត់ក។”
(ព.ប្រ.) គំរាម, ដាក់កំហិតឬបង្ខំឱ្យខាងតែបាន :
“សង្កត់កយកប្រាក់។”
ទប់ចិត្តមិនឱ្យកក្រើក :
“សង្កត់ចិត្ត, ខំអត់សង្កត់ចិត្ត។”
រកស៊ីមានបានជាងគេ, មានទ្រព្យច្រើនជាងអ្នកស្រុកជាមួយ :
“មានទ្រព្យសង្កត់អ្នកស្រុក។”
ស្ដីនិយាយគ្របលើ :
“សង្កត់មិនឱ្យហើបមាត់រួច។”
លឿនបន្តិចជាងគ្នា ឬមានក្បាលលូតបន្តិចជាងគ្នា :
“ទូក-ងខាងស្ដាំសង្កត់ទូក-ងខាងឆ្វេង; គោម្ខាងដើរសង្កត់គោម្ខាង។”
សូត្របាលី ឬសូត្រពាក្យសម្រាយប្រើខ្យល់ធ្ងន់ៗដាច់ៗត្រង់អក្សរតម្រួត (សូត្រសំយោគ) :
“សូត្រធម៌សង្កត់, សូត្រសេចក្ដីសង្កត់ត្រង់ពាក្យធ្ងន់ៗ ច្បាស់លាស់។”
រស្សសញ្ញា ឬបន្តក់ (') នេះ ដូចជា ក + ង់ > កង់, គ + ត់ > គត់, ចា+ ប់ > ចាប់, ដ + ក់ > ដក់។ល។
“”
(ម.ព. សង្កេត ផង)។