វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
សង្ហារិម
គុ. [សង់-ហា-រិម]
ដែលនាំយកឬដែលលើកយកទៅមកបាន, ដែលអាចធ្វើឱ្យកក្រើកឬឱ្យឃ្លាតចាកទីបាន :
ដែលនាំយកឬដែលលើកយកទៅមកបាន, ដែលអាចធ្វើឱ្យកក្រើកឬឱ្យឃ្លាតចាកទីបាន :
ដែលនាំយកឬដែលលើកយកទៅមកបាន, ដែលអាចធ្វើឱ្យកក្រើកឬឱ្យឃ្លាតចាកទីបាន :
“ចាន, ផ្តិល, តុ, កៅអី, ទូ, ...ជាសង្ហារិម។”
របស់ឬវត្ថុជាសង្ហារិម។
“”
(ម.ព. សង្ហារិមភណ្ឌ)។
“”
(ម.ព. សង្ហារិមភណ្ឌ)។
“”
(ម.ព. សង្ហារិមភណ្ឌ)។
“”
(ព.ផ្ទ. អសង្ហារិមឬអសំហារិម)។