សមណ

អ្នកមានព្យាយាមដុតកម្ដៅបាប, អ្នកខំប្រឹងប្រព្រឹត្តធម៌ធ្វើកាយវាចាចិត្តឱ្យស្ងប់ចាកបាប, អ្នកស្ងប់, អ្នករម្ងាប់បាប (អ្នកបួស)។

កិច្ចការឬក្រឹត្យរបស់សមណៈ។

សេចក្ដីគោរពចំពោះសមណៈ។

(ម.ព. សមណគារវៈ)។

ការប្រព្រឹត្តរបស់សមណៈ, សណ្ដាប់ធ្នាប់ឬបែបបទរបស់សមណៈ។

សមណជន គឺអ្នកបួសនិងតាជីឬយាយជី (ព.កា.) :

ធម៌សម្រាប់សមណៈ, សមថធម៌។

គ្រឿងប្រដាប់សម្រាប់សមណៈប្រើប្រាស់។

ការប្រើប្រាស់បច្ច័យ ៤តាមបែបបទរបស់សមណៈ។

ការប្ដេជ្ញាខ្លួនថាជាសមណៈ, ការប្ដេជ្ញាខ្លួនដែលមិនមែនសមណៈថាជាសមណៈ។

សេចក្ដីបដិបត្តិរបស់សមណៈឬសម្រាប់សមណៈ (ប្រើជា សមណប្បដិបទា ឬ ស្រមណប្រតិបត្តិ, ស្រមណប្រតិប័ទ ក៏បាន)។

(ម.ព. សមណប្បដិបត្តិ)។

សមណៈនិងព្រាហ្មណ៍។

ភាព, បែបបទរបស់សមណៈ។

ភេទជាសមណៈ។

ពាក្យសម្រាប់សមណៈនិយាយស្ដីឬសម្រាប់និយាយស្ដីទៅរកសមណៈ, ដូចជា អាត្មា (ខ្ញុំ), ចម្រើនពរ (បាទ, ...), ឆាន់ (បរិភោគ), សិង (ដេក) ជាដើម (ហៅថា សមណសព្ទ)។

(ម.ព. សមណកិច្ច)។

(ម.ព. សមណប្បដិបត្តិ)។

(ម.ព. សមណប្បដិបត្តិ)។

(ម.ព. សមណសព្ទ)។