វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
សរសៃ
[ស-សៃ]
អាការៈឬអវយវៈក្នុងខ្លួនមនុស្សសត្វ មានសណ្ឋានជាវល្លិធំតូចវែងខ្លីប្រទាក់គ្នាជាគ្រឿងចងតសរីរកាយខ្លះ ជាផ្លូវឈាមនិងខ្យល់ខ្លះ។ល។ :
អាការៈឬអវយវៈក្នុងខ្លួនមនុស្សសត្វ មានសណ្ឋានជាវល្លិធំតូចវែងខ្លីប្រទាក់គ្នាជាគ្រឿងចងតសរីរកាយខ្លះ ជាផ្លូវឈាមនិងខ្យល់ខ្លះ។ល។ :
អាការៈឬអវយវៈក្នុងខ្លួនមនុស្សសត្វ មានសណ្ឋានជាវល្លិធំតូចវែងខ្លីប្រទាក់គ្នាជាគ្រឿងចងតសរីរកាយខ្លះ ជាផ្លូវឈាមនិងខ្យល់ខ្លះ។ល។ :
“សរសៃពួរ, សរសៃរយាង, សរសៃឈាម; (រ.ស.) ហៅ ព្រះនហារូ ...។”
ខ្សែល្អិតឆ្មារ :
“សរសៃសក់, សរសៃសូត្រ, សរសៃអំបោះ, សរសៃពីងពាង, សរសៃឈូក។ល។”
(ម.ព. ធ្វើសរសៃ)។
“”
សម្រួលសាច់ដុំឬផ្នែកណាមួយនៃរាងកាយដោយគក់ ច្របាច់ ឈ្លី ជាដើម។
“”