វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
សាង
កិ. [សាង]
ក, ធ្វើ, សង់ ឱ្យកើតឡើង (ចំពោះការកុសល) :
ក, ធ្វើ, សង់ ឱ្យកើតឡើង (ចំពោះការកុសល) :
ក, ធ្វើ, សង់ ឱ្យកើតឡើង (ចំពោះការកុសល) :
“សាងព្រះពុទ្ធរូប, សាងគម្ពីរព្រះត្រៃបិដក, សាងចេតិយ, សាងសាលា។”
សង់សម្អិតសម្អាងឱ្យបានកើតឡើងជាការកុសល។
“”
សាងហើយប្រាថ្នាថាសូមឱ្យបានសម្រេចតាមបំណង។
“”
នេសាទុបករណ៍មួយប្រភេទ មានផ្លែ៥ឬ ៦បែកជាចង្វែកក្រញាង ធ្វើដោយឫស្សីឬដែក មានដងវែងសម្រាប់ចាក់ត្រីតូចៗ ឱ្យត្បៀតជាប់ក្នុងចង្វែកផ្លែ។
“”
ប្រដាប់ធ្វើដោយឫស្សី មានសណ្ឋានដូចជាសាង សម្រាប់ដោតអំពៅដែលកាត់ជាកង់ខ្លីៗ :
“ធ្វើសាងដោតអំពៅ, អំពៅមួយសាង។”
រើអីវ៉ាន់ចេញពីយានមួយទៅដាក់ក្នុងយានមួយទៀតដោយមូលហេតុផ្សេងៗ :
“សាងអីវ៉ាន់ចេញពីឡានខូច។”