សាប

សម្បថ។

ការស្បថ។

(ម.ព.សាបកៈ)។

(ម.ព សាបកៈ)។

អ្នកស្បថ។

ពាក្យស្បថ, សម្បថ។

(ម.ព. សាបវាទី)។

អ្នកដែលនិយាយឡើងអាងតែស្បថ។

(ម.ព. សាបកៈ)។

បាចគ្រាប់ស្រូវពូជដែលត្រាំហើយ ទៅក្នុងទីថ្នាលដើម្បីឱ្យដុះជាសំណាប :

បណ្ដុះវិជ្ជាឱ្យចេះតែដុះលូតលាស់ចម្រើនតៗទៅ។

បង្ហាត់បង្រៀនប្រាប់ពន្យល់គ្នាឱ្យចេះ, ឱ្យប្រព្រឹត្តតាមសុជីវធម៌ជាសណ្ដាប់ធ្នាប់ល្អតៗទៅ :

សាបខ្លះព្រោះខ្លះបណ្ដុះខ្លះដាំខ្លះ។

(ព.ប្រ.) ទំនុកបម្រុងផ្ចុងផ្ដើមឱ្យកើតកាលវាលគុម្ព។

នេសាទុបករណ៍មួយប្រភេទ ត្បាញដោយបន្ទោះមូលតូចៗ សម្រាប់ដាក់ឱ្យត្រូវមច្ឆជាតិល្អិតៗ។

ដែលឥតរសប្រៃ :

ដែលមិនសូវប្រៃ, ដែលមានរសប្រៃតិច មិនល្មមដល់ការប្រកប :

(ព.ប្រ.) ដែលឥតតម្លៃ, ដែលអស់អំណាច, អស់ពូកែ :

ដែលចេញអស់រសជាតិដើមហើយ :

ដែលឥតរសជាតិខ្លាំង :

ភ្នកនឹកចង់បរិភោគមមៃ; ភ្នកនឹកមមៃចង់បរិភោគអាហារមានរសប្រៃឬជូរ (ច្រើនតែមនុស្សដែលទើបនឹងងើបពីឈឺ)។

(ព.ប្រ.) នឹកចង់បានរអូចមិនស្រាក :

សាបឥតរសប្រៃសោះ។

សាបប្រហាត។

ឥតអំណាច, ឥតតម្លៃ។

បាត់សូន្យ, វិនាសអស់។

(ព.ទ.បុ.) ស្លសាបងាយបង់អំបិលថែម, បង្គុយទាបងាយឡើងទៅទីខ្ពស់, គំនិតវៃមិនដែលភ្លាត់ខូចការ។

ល្បាយខ្សាច់និងស៊ីម៉ងត៍ :

ដាវបែបអឺរ៉ុប :