វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
សាមញ្ញ
គុ. [សា-មុ័ញ]
សាធារណៈ; ដែលជាធម្មតា; ដែលស្មើៗតែគ្នា; ដែលរាប់រយរាប់ពាន់ :
សាធារណៈ; ដែលជាធម្មតា; ដែលស្មើៗតែគ្នា; ដែលរាប់រយរាប់ពាន់ :
សាធារណៈ; ដែលជាធម្មតា; ដែលស្មើៗតែគ្នា; ដែលរាប់រយរាប់ពាន់ :
“ពាក្យសាមញ្ញ គ្រាមភាសា, ពាក្យផ្សារ។”
មនុស្សសាធារណៈ, មនុស្សរយ។
“”
របស់រយ។
“”
សាធារណនាម (ព. ផ្ទ វិសាមញ្ញនាម)។
“”
សេចក្ដីកំណត់ឃើញស្មើ គឺឃើញថា អនិច្ចំ, ទុក្ខំ អនត្តា ជាសភាពប្រព្រឹត្តទៅស្មើគ្នាទូទៅគ្រប់រូបសត្វលោក។
“”
សមណភាព។
“”
គុណនៃសមណភាព។
“”
បដិបត្តិតាមសមណភាព។
“”
សាសនារបស់ព្រះពុទ្ធដែលមានភាពជាសមណៈពិត, សាសនាស្រោចស្រង់សត្វ (ពុទ្ធសាសនា)។
“”
(ព.ផ្ទ. ព្រហ្មញ្ញសាសនា, អញ្ញលទ្ធិ)។