វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
សី
ន. [សី]
ប្រដាប់សម្រាប់ទាត់លេង; សីមាន ៣ប្រភេទគឺសីមេលោង សីដក់ និងសីពែន :
ប្រដាប់សម្រាប់ទាត់លេង; សីមាន ៣ប្រភេទគឺសីមេលោង សីដក់ និងសីពែន :
ប្រដាប់សម្រាប់ទាត់លេង; សីមាន ៣ប្រភេទគឺសីមេលោង សីដក់ និងសីពែន :
“ការលេងសី ជាល្បែងហាត់ប្រាណ សម្រាប់ពួកបុរស។”
សីត្បាញដោយបន្ទោះផ្ដៅដូចសីមេលោងដែរ សម្រាប់ទាត់សម្រាលដោយខ្នងជើង, ជង្គង់, ដុំដៃ, ក្បាលជាដើមឱ្យឡើងទាបៗ (ទាត់យ៉ាងញឹក)។
“”
សីតូចធ្វើដោយស្លាបសត្វនិងស្បែកជាដើម សម្រាប់ទាត់ដោយបាតជើង។
“”
សីត្បាញដោយបន្ទោះផ្ដៅចាក់ជាក្រឡាបួនជ្រុងតូចៗ មានសណ្ឋានមូលសម្រាប់ទាត់ដោយខ្នងជើងឱ្យឡើងខ្ពស់ត្រដែត។
“”
(ម.ព. មេលោង ផង)។