វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
សួង
គុ. [សួង]
ធេង, ស្អាតធេង, ណិល; ម៉ដ្ឋស្លុង, ល្អិតផង់ (ច្រើននិយាយផ្សំនឹងពាក្យ រលីង, ល្អិត, ម៉ដ្ឋ) :
ធេង, ស្អាតធេង, ណិល; ម៉ដ្ឋស្លុង, ល្អិតផង់ (ច្រើននិយាយផ្សំនឹងពាក្យ រលីង, ល្អិត, ម៉ដ្ឋ) :
ធេង, ស្អាតធេង, ណិល; ម៉ដ្ឋស្លុង, ល្អិតផង់ (ច្រើននិយាយផ្សំនឹងពាក្យ រលីង, ល្អិត, ម៉ដ្ឋ) :
“រលីងសួង រលីងធេង។”
ម៉ដ្ឋស្លុងឬល្អិតផង់។
“”
(ម.ព. ម៉ដ្ឋសួង)។
“”
ឈ្មោះស្មៅទឹកមួយប្រភេទ សណ្ឋានកន្ទាំងហែ តែដើមមានសម្លីខាងក្នុង :
“ស្មៅសួង។”
ឈ្មោះម្លូមួយប្រភេទ ស្លឹកវែងៗ :
“ម្លូសួង។”