វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
សោយ
កិ. [សោយ]
ទទួលរងអារម្មណ៍ជាសុខឬជាទុក្ខ :
ទទួលរងអារម្មណ៍ជាសុខឬជាទុក្ខ :
ទទួលរងអារម្មណ៍ជាសុខឬជាទុក្ខ :
“សោយសុខ, សោយទុក្ខ, សោយផលកម្ម។”
(រ.ស.) បរិភោគ, ស៊ី, ផឹក :
“ព្រះករុណាកំពុងសោយ។”
ស៊ី, ផឹក (ពាក្យអ្នកសែនខ្មោចឬអ្នកនិយាយទៅរករូបអារក្ស) :
“អញ្ជើញអស់លោកសេពសោយចុះ!”