វចនា.
វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម

ស្ករ

ន. [ស្ក]

វត្ថុមានរសផ្អែមកើតអំពីទឹកអំពៅ, ទឹកត្នោតជាដើម ដែលរំងាស់ឱ្យបានសាច់ (បា. សក្ខរា; សំ. ឝក៌រា ហៅចំពោះតែ ស្ករក្រាម)។

ស្វែងយល់ពីពាក្យ

និយមន័យ

៨ ន័យ
១

វត្ថុមានរសផ្អែមកើតអំពីទឹកអំពៅ, ទឹកត្នោតជាដើម ដែលរំងាស់ឱ្យបានសាច់ (បា. សក្ខរា; សំ. ឝក៌រា ហៅចំពោះតែ ស្ករក្រាម)។

ឧទាហរណ៍

“”

២

ស្ករអំពៅមានសាច់រឹងជាដុំៗ សណ្ឋានក្រួស។

ឧទាហរណ៍

“”

៣

ស្ករកើតពីទឹកផ្កាដូង។

ឧទាហរណ៍

“”

៤

ស្ករកើតអំពីទឹកផ្កាត្នោត (ជារបរធំមួយរបស់ខ្មែរ)។

ឧទាហរណ៍

“”

៥

ស្ករកើតពីទឹកផ្កាទន្សែ (ក្នុងកម្ពុជរដ្ឋមិនដែលធ្វើ)។

ឧទាហរណ៍

“”

៦

ស្ករដែលចាក់ជាផែន (កាលបើដាក់តម្រួតៗគ្នា ស្រាក់នឹងស្លឹកត្នោត ហៅថា ស្ករស្រាក់)។

ឧទាហរណ៍

“”

៧

ស្ករអំពៅមានសាច់ស។

ឧទាហរណ៍

“”

៨

ស្ករបន្ទះដែលកើតពីទឹកអំពៅ។

ឧទាហរណ៍

“”

ទម្រង់ និងការបង្កើតពាក្យ

ទម្រង់ពាក្យ

បន្តរៀនទៀត

ពាក្យដែលអ្នកអាចចូលចិត្ត

មើលទាំងអស់