វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ស្ករ
ន. [ស្ក]
វត្ថុមានរសផ្អែមកើតអំពីទឹកអំពៅ, ទឹកត្នោតជាដើម ដែលរំងាស់ឱ្យបានសាច់ (បា. សក្ខរា; សំ. ឝក៌រា ហៅចំពោះតែ ស្ករក្រាម)។
វត្ថុមានរសផ្អែមកើតអំពីទឹកអំពៅ, ទឹកត្នោតជាដើម ដែលរំងាស់ឱ្យបានសាច់ (បា. សក្ខរា; សំ. ឝក៌រា ហៅចំពោះតែ ស្ករក្រាម)។
វត្ថុមានរសផ្អែមកើតអំពីទឹកអំពៅ, ទឹកត្នោតជាដើម ដែលរំងាស់ឱ្យបានសាច់ (បា. សក្ខរា; សំ. ឝក៌រា ហៅចំពោះតែ ស្ករក្រាម)។
“”
ស្ករអំពៅមានសាច់រឹងជាដុំៗ សណ្ឋានក្រួស។
“”
ស្ករកើតពីទឹកផ្កាដូង។
“”
ស្ករកើតអំពីទឹកផ្កាត្នោត (ជារបរធំមួយរបស់ខ្មែរ)។
“”
ស្ករកើតពីទឹកផ្កាទន្សែ (ក្នុងកម្ពុជរដ្ឋមិនដែលធ្វើ)។
“”
ស្ករដែលចាក់ជាផែន (កាលបើដាក់តម្រួតៗគ្នា ស្រាក់នឹងស្លឹកត្នោត ហៅថា ស្ករស្រាក់)។
“”
ស្ករអំពៅមានសាច់ស។
“”
ស្ករបន្ទះដែលកើតពីទឹកអំពៅ។
“”