វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ស្រោក
ន. [ស្រោក]
ប្រដាប់ក្រងដោយចម្រៀកកូនឈើ ឬឫស្សីជាដើម មានសណ្ឋានច្រឡោ សម្រាប់ដាក់ផ្លែឈើដែលបេះបានក្នុងព្រៃ :
ស្វែងយល់ពីពាក្យ
៤ ន័យនិយមន័យ
១
ប្រដាប់ក្រងដោយចម្រៀកកូនឈើ ឬឫស្សីជាដើម មានសណ្ឋានច្រឡោ សម្រាប់ដាក់ផ្លែឈើដែលបេះបានក្នុងព្រៃ :
ឧទាហរណ៍
“ផ្លែមាក់ប្រាងមួយស្រោក (អ្នកស្រុកខ្លះហៅ ស្រោប)។”
២
ស្រុះគ្នាជាឯកប្បហារ :
ឧទាហរណ៍
“ស្ទុះស្រោកឡើងព្រមគ្នា, ពួកទាហានដើរស្រោកចុះស្រោកឡើង។”
៣
ដែលស្រួយខ្លាំងងាយកាច់, ដែលងាយច្របាច់ជាដើម (ខ្ញោក) :
ឧទាហរណ៍
“ស្រួយស្រោក។”
៤
សូរឮដោយជាន់លើវត្ថុស្រួយមានស្លឹកឈើទុំៗ ជាដើម (សូរឮ ប្រោក), ឬសូរឮដោយមនុស្សច្រើននាក់ ដើរបោះជំហានព្រមៗគ្នា :
ឧទាហរណ៍
“ដើរជាន់ស្លឹកឈើស្រោកៗ។”
ទម្រង់ និងការបង្កើតពាក្យ
ទម្រង់ពាក្យ
បន្តរៀនទៀត
មើលទាំងអស់