វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ស្លុត
កិ., គុ.កិ., គុ. [ស្លុត]
ចំប្រប់ឬធ្លាក់ចិត្តទន់ដៃទន់ជើងដោយមានទុក្ខខ្លាំងឬភ័យខ្លាំង :
ចំប្រប់ឬធ្លាក់ចិត្តទន់ដៃទន់ជើងដោយមានទុក្ខខ្លាំងឬភ័យខ្លាំង :
ចំប្រប់ឬធ្លាក់ចិត្តទន់ដៃទន់ជើងដោយមានទុក្ខខ្លាំងឬភ័យខ្លាំង :
“ទាហានចិត្តមុតមិនស្លុតនឹងចម្បាំង, ភ័យស្លុត។”
ស្លុតញាប់ញ័រខ្លាំង :
“ស្លុតរន្ធត់ឡើងគាំងបេះដូង។”
ស្លុតភ័ន្តភាំងគាំងស្មារតី :
“ភ័យស្លុតស្លន់បន់ព្រះ។”
ជច់, ទ្រុឌ, ងាស់គាំង ដោយគ្រលៀសភ្លាត់សរសៃ :
“ស្លុតជង្គង់។”