វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ស្លែ
ន. [ស្លែ]
រំអិលដែលកើតពីកករទឹក, ក្អែលទឹក :
រំអិលដែលកើតពីកករទឹក, ក្អែលទឹក :
រំអិលដែលកើតពីកករទឹក, ក្អែលទឹក :
“ទឹកមានស្លែ, បាតពាងកាន់ស្លែ។”
ដែលមានដុះស្លែ, ឡើងស្លែ :
“ជញ្ជាំងប្រាសាទកាន់ស្លែ, ថ្មរមៀល ស្លែមិនកាន់។”
(ព.ប្រ.) ដែលកាន់ការអ្វីមួយ ឬដែលប្រព្រឹត្តទៅក្នុងរយៈពេលយ៉ាងយូរ (ច្រើនប្រើក្នុងន័យអវិជ្ជមាន) :
“ឈ្មួញឈើដុះស្លែ, ទីតាំងបញ្ជល់មាន់ដុះស្លែ។”
(ព.ប្រ.) មន្ទិលរបស់ចិត្ត, ឧបក្កិលេស :
“ស្លែចិត្ត, ស្លែកាន់ចិត្ត, ស្លែចាប់ចិត្ត, ចិត្តស្លែចាប់។”
(កសិ.) រុក្ខជាតិមួយប្រភេទតូចល្អិត គ្មានផ្កា ដុះក្នុងមជ្ឈដ្ឋានសើមលើដី ឈើ ថ្ម ជាដើម។
“”