វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ស្លោ
គុ., គុ.កិ. [ស្លោ]
ដែលបើកខ្លាំងបញ្ឈរស្លឹងដោយភ្ញាក់ផ្អើលឬភ័យ, តក់ស្លុត (ចំពោះតែភ្នែក) :
ដែលបើកខ្លាំងបញ្ឈរស្លឹងដោយភ្ញាក់ផ្អើលឬភ័យ, តក់ស្លុត (ចំពោះតែភ្នែក) :
ដែលបើកខ្លាំងបញ្ឈរស្លឹងដោយភ្ញាក់ផ្អើលឬភ័យ, តក់ស្លុត (ចំពោះតែភ្នែក) :
“ភ្នែកស្លោ; ធ្វើភ្នែកស្លោ, ភ័យស្លោភ្នែក។”