វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ហើរ
កិ. [ហើ]
ទៅឯអាកាសដោយកម្លាំងស្លាបជក់ខ្យល់ :
ទៅឯអាកាសដោយកម្លាំងស្លាបជក់ខ្យល់ :
ទៅឯអាកាសដោយកម្លាំងស្លាបជក់ខ្យល់ :
“សត្វហើរព្រាត។”
រសាត់ឡើងដោយកម្លាំងខ្យល់ :
“ស្លឹកឈើហើរ។”
ឡើងទៅឯអាកាសដោយជក់ខ្យល់ :
“ខ្លែងហើរ។”
ខ្ចរខ្ចាយទៅ :
“សម្ដីហើរតាមខ្យល់ សម្ដីខ្ចរខ្ចាយវែងឆ្ងាយទៅ។”
(ព.ប្រ.) ដែលថយខ្សោយពណ៌, សៅសម្បុរព្រោះត្រូវកម្ដៅថ្ងៃជាដើម :
“សំពត់ហើរពណ៌។”
ពាក្យសាមញ្ញនិយាយក្លាយមកពី ហឹរ (ម.ព. ហឹរ)។
“”
ដែលលូតវែងខ្ពស់ឡើង (ចំពោះតែទំពាំង) :
“ទំពាំងហើរ។”