វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
អន្តរាយ
[អន់-តៈ-រ៉ាយ]
ធម៌ដែលមកក្នុងរវាងនៃចុតិនិងបដិសន្ធិ (ព.ពុ.) ; ហេតុដែលមកជំទាស់ក្នុងចន្លោះឬក្នុងពាក់កណ្ដាល; សេចក្ដីទើសទាក់, ឧបសគ្គការណ៍; ភ័យ; ដំណើរខូចប្រយោជន៍, ការខូចបង់សៀត, សេចក្ដីវិនាស :
ស្វែងយល់ពីពាក្យ
២ ន័យនិយមន័យ
១
ធម៌ដែលមកក្នុងរវាងនៃចុតិនិងបដិសន្ធិ (ព.ពុ.) ; ហេតុដែលមកជំទាស់ក្នុងចន្លោះឬក្នុងពាក់កណ្ដាល; សេចក្ដីទើសទាក់, ឧបសគ្គការណ៍; ភ័យ; ដំណើរខូចប្រយោជន៍, ការខូចបង់សៀត, សេចក្ដីវិនាស :
ឧទាហរណ៍
“ប្រទះលើអន្តរាយ; សូមកុំឱ្យមានអន្តរាយតាមផ្លូវ!”
២
សំដៅសេចក្ដីថា "ខូច, វិនាស" :
ឧទាហរណ៍
“លិចទូកទំនិញអន្តរាយអស់; អន្តរាយខ្លួន ឬ ខ្លួនត្រូវអន្តរាយ។”
ទម្រង់ និងការបង្កើតពាក្យ
ទម្រង់ពាក្យ
ពាក្យផ្សំ
បន្តរៀនទៀត
មើលទាំងអស់