វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
អុជ
កិ. [អុច]
ដុតឱ្យឆេះមានអណ្ដាតភ្លើងឡើង :
ដុតឱ្យឆេះមានអណ្ដាតភ្លើងឡើង :
ដុតឱ្យឆេះមានអណ្ដាតភ្លើងឡើង :
“អុជចង្កៀង។”
ដុតមិនមានអណ្ដាតភ្លើង :
“អុជបីប៉ុយ ឬ អុជបីរណ្ដៅ ដាក់ប៉ុយទន្សែជាដើមលើស្បែក (មនុស្ស) បីអន្លើ, ត្រង់កន្លែងដែលត្រូវដាក់ហើយដុតឱ្យឆេះប៉ុយទាំងបីនោះ ដើម្បីឱ្យជារោគសរសៃ (តាមទម្លាប់ខ្មែរខ្លះដែលធ្លាប់ប្រើ)។”
(ព.ប្រ.) ញុះឬញុះញង់ឱ្យក្ដៅចិត្ត :
“អុជឱ្យឈ្លោះគ្នា (និយាយថា ដុត ក៏បាន)។”
នាំបណ្ដាលឬនាំញុះញង់ឱ្យក្ដៅចិត្ត។
“”
(ធ្លាប់សរសេរជា អុច មកយូរហើយ ប្រើតាមទម្លាប់នោះក៏បាន)។