វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
អំបែង
[អំ-បែង]
បន្ទះបំណែកនៃក្អម, ឆ្នាំង, ចានជាដើម :
បន្ទះបំណែកនៃក្អម, ឆ្នាំង, ចានជាដើម :
បន្ទះបំណែកនៃក្អម, ឆ្នាំង, ចានជាដើម :
“អំបែងក្អម, អំបែងចាន។”
ក្អមដីឬឆ្នាំងដីដែលគោះចោះត្រង់ក្អេងម្ខាងឱ្យមានចន្លោះធំល្មមដល់ការ សម្រាប់លីងអ្វីៗ :
“លីងពោតពីរបីអំបែង។”
(ព.ទ្រ.) តួក្បាល, ពាក្យទ្រគោះប្រមាថមើលងាយ ដោយប្រដូចក្បាលទៅនឹងអំបែង :
“ប្រយ័ត្ន! អញវ៉ៃបែកអំបែងក្បាលឥឡូវ!”
(ព.ទ.បុ.) មានអត្ថន័យថា ទារយកឱ្យបានចំពោះតែរូបរបស់ដើមមកវិញ។
“”
ឈ្មោះនំមួយប្រភេទបែបបន្ទះម្សៅអង្ករកិនចៀនក្នុងខ្ទះ។ គេច្រើនលាយផ្សំក្នុងម្សៅដោយស្លឹកខ្ទឹម ហើយបរិភោគជាមួយបន្លែស្រស់ លាយទឹកត្រី :
“នំអំបែងនិងនំគ្រក់ជាអាហារពេញនិយម។”
(ប្រដូចក្បាលទៅនឹងអំបែងសម្រាប់លីងអ្វីៗ)។