វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
អំបោះ
ន. [អំ-បោះ]
សរសៃសំឡីដែលរវៃរួចហើយ មានប្រវែងវែងៗ សម្រាប់ត្បាញសំពត់ជាដើម :
សរសៃសំឡីដែលរវៃរួចហើយ មានប្រវែងវែងៗ សម្រាប់ត្បាញសំពត់ជាដើម :
សរសៃសំឡីដែលរវៃរួចហើយ មានប្រវែងវែងៗ សម្រាប់ត្បាញសំពត់ជាដើម :
“អំបោះឆៅ, សំពត់អំបោះ។”
(ព.ទ.បុ.) ឱ្យអ្វីៗមាននំចំណីជាដើមទៅអ្នកដទៃ ដោយមានសង្ឃឹមថាគេនឹងឱ្យអ្វីៗតបមកវិញពុំខាន (ឱ្យដោយសម្លឹងប្រយោជន៍ភ្លាមៗ)។
“”
(ម.ព. ក្លុក)។
“”
(ម.ព. ភ្លុក{¥¥}១{££})។
“”