វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
អ៊ឹះ
ឧ. [អ៊ឹះ]
សូរលាន់មាត់ដោយធុញឬដោយប្រឹងលើករបស់ធ្ងន់, ដោយប្រឹងរមាត់ជាដើម :
សូរលាន់មាត់ដោយធុញឬដោយប្រឹងលើករបស់ធ្ងន់, ដោយប្រឹងរមាត់ជាដើម :
សូរលាន់មាត់ដោយធុញឬដោយប្រឹងលើករបស់ធ្ងន់, ដោយប្រឹងរមាត់ជាដើម :
“លាន់មាត់ឮអ៊ឹះ។”
(ម.ព. មិនអ៊ឹះ)។
“”
(ម.ព. មិនអ៊ឹះ)។
“”
ដែលធន់ទ្រាំ ចេះអត់ឱន មិនដែលឮត្អូញឬឆ្លើយឆ្លងតបតដល់ម្ដង :
“វាគោរពខ្ញុំណាស់ ទុកជាស្ដីបន្ទោសយ៉ាងណាក៏មិនអ៊ឹះ។”