វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ឥស្សរ
គុ., ន. [អ៊ិស-សៈ-រ៉ៈ]
ឥសូរ។
ឥសូរ។
ឥសូរ។
“”
ដំណើរស្រេចនឹងចិត្ត។
“”
ជនឬបុគ្គលជាឥស្សរៈ (អ្នកធំ)។
“”
(ម.ព. ឥស្សរជន)។
“”
ភាពនៃអ្នកធំ; ភាវៈជាឥស្សរៈ។
“”
សព្ទឬពាក្យសម្រាប់និយាយទៅរកឥស្សរជន (ដូចជា ខ្ញុំប្របាទ, ប្របាទម្ចាស់ ជាដើម)។
“”
អធិបតីនៃពួកឥស្សរជន។
“”
អានុភាពនៃអ្នកធំ។
“”