វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ឧច្ឆេទ
ន. [អ៊ុច-ឆេ-ទៈ]
ការកាត់ផ្ដាច់; ដំណើរដាច់សូន្យ។
ការកាត់ផ្ដាច់; ដំណើរដាច់សូន្យ។
ការកាត់ផ្ដាច់; ដំណើរដាច់សូន្យ។
“”
ការយល់ឃើញថាមនុស្សសត្វទាំងអស់សុទ្ធតែស្លាប់ទៅហើយសូន្យលែងកើតទៀត (ព.ពុ.) រាប់ចូលក្នុងពួកមិច្ឆាទិដ្ឋិមានទោសធ្ងន់)។
“”
(ម.ព. ឧច្ឆេទវាទិន)។
“”
(ម.ព. ឧច្ឆេទវាទិន)។
“”
អ្នកដែលដាច់សេចក្ដីរាប់អានគ្នា គឺអ្នកដែលធ្លាប់តែរាប់អានគ្នា ហើយបែរជាលែងរាប់អានគ្នាទៅវិញ។
“”
ដំណើរដាច់សេចក្ដីរាប់អានគ្នា។
“”
(ម.ព. ឧច្ឆេទសម្មាន)។
“”
(បើស្ត្រីជា ឧច្ឆេទសម្មានា)។