វចនា.
វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម

ឫស

ន. [រឹស]

អវយវៈចំណែកមួយរបស់រុក្ខជាតិ, តិណជាតិ, វល្លិជាតិ ដែលជាទូទៅដុះចាក់ចុះទៅក្នុងដី សម្រាប់ស្រូបយករសជាតិដី ដូចជាអាហារឬដែលដុះស្រោបដើមឈើជាដើម :

ស្វែងយល់ពីពាក្យ

និយមន័យ

៥ ន័យ
១

អវយវៈចំណែកមួយរបស់រុក្ខជាតិ, តិណជាតិ, វល្លិជាតិ ដែលជាទូទៅដុះចាក់ចុះទៅក្នុងដី សម្រាប់ស្រូបយករសជាតិដី ដូចជាអាហារឬដែលដុះស្រោបដើមឈើជាដើម :

ឧទាហរណ៍

“ឫសឈើ, ឫសស្មៅ, ឫសវល្លិ, ឫសប្រទាលផ្ញើប្រាណ។”

២

ចុងគល់ធ្មេញដែលដុះក្នុងសាច់អញ្ចាញធ្មេញ :

ឧទាហរណ៍

“ឫសធ្មេញ។”

៣

កំណាត់ឈើឬសសរបេតុងជាដើមដែលបុកបង្កប់ក្នុងរណ្ដៅបញ្ចាល់ដីឱ្យណែនដើម្បីកុំឱ្យស្រុត :

ឧទាហរណ៍

“បុកឫសរណ្ដៅសសរសង់វិហារ, សង់គេហដ្ឋានធំៗ។”

៤

(ភាសា.) វចនតាមួយបែបដែលជាមូលដ្ឋានក្នុងការបង្កើតបានជាពាក្យផ្សេងទៀតតាមរយៈបម្រែបម្រួលសូរឬការបន្ថែមរូបសព្ទ ដូចជាការផ្សំ ការដាក់ផ្នត់ជាដើម :

ឧទាហរណ៍

“ពាក្យ racine ក្នុងភាសាបារាំងប្រែមកជាភាសាខ្មែរថា ឫស។”

៥

រោគមួយប្រភេទដុះចេញពីសាច់ មានសណ្ឋានជាពកតូចមូលរឹង :

ឧទាហរណ៍

“កើតឫសនៅកែងដៃ។”

ចំណាំការប្រើប្រាស់

1

ទម្រង់ និងការបង្កើតពាក្យ

ទម្រង់ពាក្យ

បន្តរៀនទៀត

ពាក្យដែលអ្នកអាចចូលចិត្ត

មើលទាំងអស់