វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
កាស
កិ. [កាស]
បង្ខិតចូលឱ្យញឹក ឬបង្ខិតចេញឱ្យស្រឡះ, ឱ្យស្រដាស់ :
បង្ខិតចូលឱ្យញឹក ឬបង្ខិតចេញឱ្យស្រឡះ, ឱ្យស្រដាស់ :
បង្ខិតចូលឱ្យញឹក ឬបង្ខិតចេញឱ្យស្រឡះ, ឱ្យស្រដាស់ :
“កាសបន្ទោះឫស្សីឬកាសរនាប; អង្គុយកាសឱ្យជិតៗគ្នាបន្តិចទៅ ដើម្បីឱ្យបានចុះគ្នាច្រើន។”
រូបិយវត្ថុសម្រាប់ចាយ មានសណ្ឋានមូល ប្រហោងកណ្ដាល ៤ជ្រុង ធ្វើដោយស្ពាន់, ទង់ដែង, សាំង្កសី, មកពីស្រុកចិន ឬស្រុកអណ្ណាម; សព្វថ្ងៃក្នុងដែនកម្ពុជា លែងប្រើរូបិយវត្ថុនេះតាំងអំពីមានសេន។
“”
គជ់មនុស្ស, គជ់ដំរី។
“”
ឧបករណ៍ម្យ៉ាងដែលមានខ្សែឬឥតខ្សែ ស៊កក្នុងរន្ធត្រចៀកឬក្រសោបត្រចៀក ដើម្បីស្ដាប់សំឡេងពីគ្រឿងអេឡិចត្រូនិកណាមួយ ដោយមិនឱ្យអ្នកដទៃទៀតស្ដាប់ឮ :
“ពាក់កាសស្ដាប់ចម្រៀង។”
ទស្សនីយភាពប្រយុទ្ធមួយប្រភេទនៅបស្ចិមប្រទេស មានលក្ខណ :ជាការសម្ដែងបោកចំបាប់ :
“ការប្រកួតកីឡាកាស។”