វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
កិល
កិ. [កិល]
ទៅដោយគូទ :
ទៅដោយគូទ :
ទៅដោយគូទ :
“គាត់ដើរមិនកើតទេ បើកិលបន្តិចៗលើផ្ទះបាន។”
អ្វីៗដែលរំកិលបាន :
“បន្ទាយកិល, ព្រះពន្លាកិល។”
សសរខឿន, គោល, បង្គោលដែលបោះជាចារឹកព្រំប្រទល់ដែនឬស្រុក :
“សសរកិល, បង្គោលកិល, សីមាកិល។”
(ម.ព. កកិល ផង)។