ឈ្មោះទិសមួយផ្ទុយពីទិសខាងត្បូង, ទិសឧត្តរ : តាមទំនៀមខ្មែរយើងពីបុរាណ នៅវេលាដេក គេតែងសណ្ដូកជើងទៅខាងទិសនោះ បានជាហៅទិស ខាងជើង : កុំប្រើថា ជើង, ត្បូង, កើត, លិច ឬ ឡិច ឡើយ, ត្រូវប្រើពាក្យ ខាង ឬ ឯ ផ្សំផងជាដរាបៈ ខាងកើត, ខាងត្បូង, ខាងលិច, ខាងជើង, ឬ ឯកើត, ឯត្បូង, ឯលិច, ឯជើង :
ឈ្មោះទិសមួយផ្ទុយពីទិសខាងត្បូង, ទិសឧត្តរ : តាមទំនៀមខ្មែរយើងពីបុរាណ នៅវេលាដេក គេតែងសណ្ដូកជើងទៅខាងទិសនោះ បានជាហៅទិស ខាងជើង : កុំប្រើថា ជើង, ត្បូង, កើត, លិច ឬ ឡិច ឡើយ, ត្រូវប្រើពាក្យ ខាង ឬ ឯ ផ្សំផងជាដរាបៈ ខាងកើត, ខាងត្បូង, ខាងលិច, ខាងជើង, ឬ ឯកើត, ឯត្បូង, ឯលិច, ឯជើង :
“ផ្ទះប្អូនខ្ញុំនៅខាងជើងផ្សារ។”
ផ្នែក, ខាង, វិស័យ (ច្រើនប្រើនៅខាងផ្នែកកងកម្លាំងប្រដាប់អាវុធ) :
“ទ័ពជើងគោក, មូលដ្ឋាននគរបាលជើងទឹក, សមយុទ្ធយោធាជើងអាកាស។”
អវយវៈប៉ែកខាងក្រោមសម្រាប់ឈរ, សម្រាប់ដើរ :
“ជើងមនុស្ស, ជើងមាន់។ល។”
ផ្នែកខាងក្រោមនៃវត្ថុខ្លះក៏ហៅថា ជើង ដែរ :
“ជើងភ្នំ, ជើងមេឃ, ជើងសក់, ជើងធ្មេញ។”
ជើងទាំងពីរមានលំនាំមិនត្រង់ ដែលមានសភាពកោងចេញក្រៅធ្វើឱ្យជង្គង់ទាំងសងខាងមិនប៉ះគ្នា :
“មនុស្សជើងកែក។”
(ព.ប្រ.) ត្រូវរ៉ូវគ្នា, ស្រុះស្រួលគ្នា :
“ឪនិងកូនត្រូវជើងគ្នាណាស់!”
លើក, ដង (ភាគច្រើនទាក់ទងនឹងការធ្វើដំណើរ ការដឹកជញ្ជូនជាដើម) :
“ជើងហោះហើរពេលព្រឹក, ដឹកទំនិញមួយជើង, ជើងនេះមានអ្នកជិះច្រើន។”
តួអក្សរព្យញ្ជនៈដែលសរសេរនៅជួរខាងក្រោមនៅពេលមានការត្រួតព្យញ្ជនៈ ហើយជួនកាលក៏លូតហួសទៅខាងលើឆ្វេងឬស្ដាំស្មើព្យញ្ជនៈខាងលើវាដែរ។ ព្យញ្ជនៈនេះជួនកាលក៏មានសំឡេងឬជួនកាលក៏«គ»គ្មានសំឡេងដែរ :
“ជើង ក សរសេរនៅផ្នែកខាងក្រោម ចំណែកជើង រ នៅខាងឆ្វេងតួព្យញ្ជនៈ។”
