វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ទាត់
កិ. [ទាត់]
ប្រហារដោយខ្នងជើង; ឈូស, ឆាយ, ឆ្កឹះលើកចោល :
ប្រហារដោយខ្នងជើង; ឈូស, ឆាយ, ឆ្កឹះលើកចោល :
ប្រហារដោយខ្នងជើង; ឈូស, ឆាយ, ឆ្កឹះលើកចោល :
“ទាត់សី, ទាត់ត្រូវមួយជើង, ទាត់សំរាម។”
(ព.ប្រ.) បដិសេធចោល, លើកចោល, កាត់ចោល លែងយក :
“ទាត់ពាក្យ, ទាត់សេចក្ដី, ទាត់ចោលលែងរាប់ជាគ្នា។”