វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ទើរ
កិ. [ទើ]
ជាប់នៅពីខាងលើដោយមានអ្វីទ្រមិនឱ្យធ្លាក់មិនឱ្យជ្រុះមកដល់ផ្ទៃខាងក្រោម :
ជាប់នៅពីខាងលើដោយមានអ្វីទ្រមិនឱ្យធ្លាក់មិនឱ្យជ្រុះមកដល់ផ្ទៃខាងក្រោម :
ជាប់នៅពីខាងលើដោយមានអ្វីទ្រមិនឱ្យធ្លាក់មិនឱ្យជ្រុះមកដល់ផ្ទៃខាងក្រោម :
“ផ្លែព្រីងទុំជ្រុះមកទើរលើប្រគាប។”
ដាក់ថ្កល់ឱ្យជាប់នៅខាងលើ :
“ទើររមូរកន្ទេលលើធ្នើរ។”