វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
បត់
កិ. [បត់]
ត្រឡប់តាមទំនង, តាមផ្លូវដដែលមកវិញ, ត្រឡប់ប្រសព្វមុខ :
ត្រឡប់តាមទំនង, តាមផ្លូវដដែលមកវិញ, ត្រឡប់ប្រសព្វមុខ :
ត្រឡប់តាមទំនង, តាមផ្លូវដដែលមកវិញ, ត្រឡប់ប្រសព្វមុខ :
“បត់សំពត់, បត់ស្លឹក, បត់ក្រដាស, បត់តាមផ្លូវដើមមកវិញ។”
បត់ ឬ បែរទៅទិសដែលនៅខាងឆ្វេងដៃ :
“ចូរបើកបរទៅត្រង់រួចបត់ឆ្វេង។”
ធ្វើឱ្យបត់ពង់ពេន។
“”
ដែលបត់ពង់ពេន, ដែលវៀចពេនព័ទ្ធជាល្បត់ :
“ផ្លូវបត់បែន។”
បត់ ឬ បែរទៅទិសដែលនៅខាងស្ដាំដៃ :
“រថយន្តនិងម៉ូតូបើកបត់ស្ដាំស្របគ្នា។”