វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
បាត
ន. [បាត]
ប៉ែកខាងក្រោមនៃជម្រៅ :
ប៉ែកខាងក្រោមនៃជម្រៅ :
ប៉ែកខាងក្រោមនៃជម្រៅ :
“បាតបឹង, បាតទន្លេ, បាតសមុទ្រ, បាតខ្ទះ, បាតឆ្នាំង, បាតដី។”
(សំនួន.) ដែលគ្មានប្រយោជន៍ គ្មានតម្លៃ ឥតបានការ, ដែលថយថោកនៅក្នុងសង្គម :
“មនុស្សបាតសង្គម។”
ផ្ទៃដៃឬជើង :
“បាតដៃ, បាតជើង។”
(សំនួន.) ដែលសាហាវ ឃោរឃៅ សម្លាប់មនុស្ស :
“ឃាតករបាតដៃប្រឡាក់ឈាម។”
ជ្រុងពីរដែលស្របគ្នារបស់ចតុកោណព្នាយ ឬជ្រុងខាងក្រោមរបស់ត្រីកោណ :
“បាតតូច, បាតធំ។”
គូទ :
“ឈឺបាត, ឫសដូងបាត។”