វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
បុក
កិ. [បុក]
បុះពីលើទៅក្រោមដោយលើកទម្លាក់ឱ្យទង្គិចខ្លាំង :
បុះពីលើទៅក្រោមដោយលើកទម្លាក់ឱ្យទង្គិចខ្លាំង :
បុះពីលើទៅក្រោមដោយលើកទម្លាក់ឱ្យទង្គិចខ្លាំង :
“បុកស្រូវ, បុកដី។”
បុះពីខាង :
“បុកមួយដៃ គឺដាល់មួយដៃ។”
(ព.ប្រ.) ចាប់ដាក់ដូចគេបុក :
“បុកមួយដៃប្រាំរយរៀល បុកតែបីដៃអស់ ១. ៥០០ រៀល។”
ឈ្មោះម្ហូបមួយប្រភេទ ដែលគេបុកបន្លែស្រស់លាយជាមួយសាច់ឆ្អិន :
“បុកសណ្ដែកកួរជាមួយត្រីអាំង។”
ទង្គិច, ប៉ះ :
“ម៉ូតូបុកគ្នា ឡានបុកគ្នា។”
(ព.សា. ក្នុងល្បែងស៊ីសង)។