វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ពោះ
ន. [ពោះ]
(វេជ្ជ.) ផ្នែកនៃដងខ្លួនស្ថិតនៅចន្លោះទ្រូងនិងឆ្អឹងត្រគាកដែលក្នុងនោះមានប្រព័ន្ធរំលាយអាហារ ប្រព័ន្ធទឹកមូត្រ និងសរីរាង្គដទៃទៀត។
ស្វែងយល់ពីពាក្យ
៩ ន័យនិយមន័យ
១
(វេជ្ជ.) ផ្នែកនៃដងខ្លួនស្ថិតនៅចន្លោះទ្រូងនិងឆ្អឹងត្រគាកដែលក្នុងនោះមានប្រព័ន្ធរំលាយអាហារ ប្រព័ន្ធទឹកមូត្រ និងសរីរាង្គដទៃទៀត។
ឧទាហរណ៍
“ឈឺពោះ, ហើមពោះ, ចុកពោះ, សៀតពោះ, ចម្អែតពោះ។”
២
មានសាច់ពោះក្រាស់ឡើងខ្ពស់ទទុង។
ឧទាហរណ៍
“”
៣
ពោះវៀនឬក្រពះគោ :
ឧទាហរណ៍
“បបរពោះគោ។”
៤
(ព.ប្រ.) និយាយពីមនុស្សល្មោភស៊ី ដែលបរិភោគអាហារញឹកញយពេកបន្តិចស៊ីនេះបន្តិចស៊ីនោះ ខុសពេលខុសទម្លាប់ ឬមនុស្សដែលបរិភោគអាហារច្រើនហួសប្រមាណ (ព.ទ្រ.)។
ឧទាហរណ៍
“”
៥
ពោះវៀនឬក្រពះជ្រូក :
ឧទាហរណ៍
“បបរពោះជ្រូក។”
៦
ផ្ទៃដីដែលគ្របដណ្ដប់ដោយទឹកនៃផ្លូវទឹកណាមួយ។
ឧទាហរណ៍
“”
៧
មានគ័ភ៌ (ផើម)។
ឧទាហរណ៍
“”
៨
មានគ័ភ៌។
ឧទាហរណ៍
“”
៩
ប៉ែកផ្ទៃពីខាងក្នុងឬពីខាងក្រោមទល់គ្នានឹងខ្នង, បណ្ដូល :
ឧទាហរណ៍
“ពោះឫស្សី, ពោះធាងត្នោត; ពោះត្រឡាច។ល។”
ចំណាំការប្រើប្រាស់
(ម.ព. ពពោះនិងមានផ្ទៃពោះ)។
ទម្រង់ និងការបង្កើតពាក្យ
ទម្រង់ពាក្យ
បន្តរៀនទៀត
មើលទាំងអស់