វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ភរ
កិ. [ភ]
ពោលពាក្យមិនពិត, កុហក។
ពោលពាក្យមិនពិត, កុហក។
ពោលពាក្យមិនពិត, កុហក។
“”
ដែលមិនពិត, កុហក :
“មនុស្សភរ, សម្ដីភរ; និយាយភរ។”
ភររហាចរហតាមតែរួចពីមាត់។
“”
ភរទាំងស្រុង; ដែលសុទ្ធតែភរ :
“(ព.កា.) មនុស្សមេភរ ចេះតែកម្ទរ ភរឱ្យគេស្ដាប់ ភរទៅភរទៅ ត្រូវលង់ចំណាប់ អ្នកផងគេចាប់-ថ្នាក់ព្រោះតែភរ។”