វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
រម
គុ., ន. [រម]
ដែលដុះក្រោយបន្ទាប់អែបនែបនឹងគេ :
ដែលដុះក្រោយបន្ទាប់អែបនែបនឹងគេ :
ដែលដុះក្រោយបន្ទាប់អែបនែបនឹងគេ :
“ឈើគគីរមានដុះរមច្រើនណាស់។”
(ព.ប្រ.) មនុស្សដែលតូចរងពីគេមក ឬដែលនៅជារណបគេ :
“នៅជាកូនរមគេ, ធ្វើជាស្មៀនរមគេ។”
ខ្នែងតូចដែលដុះក្រោយ ហើយអែបនែបនឹងខ្នែងធំ។
“”
ផ្កាត្នោតជាដើមដែលដុះលេចក្រោយដូចជាស្នៀតផ្ទាប់អែបនឹងផ្កាធំ (ហៅ កូនរម ក៏បាន)។
“”
(ហៅ កូនរម ក៏បាន)។