វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
រាប
គុ. [រាប]
ដែលមិនរដិបរដុប, ដែលឥតប៉ោង, ឥតផត, ឥតខ្ពស់ទាប :
ដែលមិនរដិបរដុប, ដែលឥតប៉ោង, ឥតផត, ឥតខ្ពស់ទាប :
ដែលមិនរដិបរដុប, ដែលឥតប៉ោង, ឥតផត, ឥតខ្ពស់ទាប :
“ដីរាប, ផ្លូវរាប, ឈើមានសាច់រាប។”
ដែលពង្រាបបានបទស៊ាំថ្នឹកហើយ :
“គោរាប, ក្របីរាប។”
រាបសព្វអន្លើ។
“”
ដែលរាបស្មើគ្នាឥតមានប្លែក។
“”