វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
រុង
គុ. [រុង]
(ព.បុ.) ធំ; ដែលចម្រើន។
(ព.បុ.) ធំ; ដែលចម្រើន។
(ព.បុ.) ធំ; ដែលចម្រើន។
“”
ភពធំភពតូច។
“”
មានធំមានតូច :
“អ្នកខ្ពស់រក្សាទាប ដោយសភាពធម៌បុរាណ អ្នកឆ្អែតរក្សាឃ្លាន នាអ្នករុងរក្សាឆ្មារ (ច្បាប់ពាក្យចាស់)។”
(លុះចំណេរកាលតមកក្នុងអបរសម័យ, ពាក្យ រុង នេះ ក្លាយមកជា រង់, តមកទៀតក្លាយជា រង ត្រូវប្រើ រុង វិញ)។